Heeft u een leuke ervaring met ons gehad, of wilt u gewoon een leuk bericht achterlaten?

Doe dat dan in ons gastenboek, zodat iedereen kan meegenieten!!!!

Alvast bedankt!

sandy 3/6/2010 2:08:22 PM

Ha die Etto, Hoop dat de pizza je heeft gesmaakt! Jammer dat ik je niet meer persoonlijk heb kunnen bedanken voor de fiets, ben er heeeel blij mee geweest. De groetjes aan jouw geweldige personeel en tot snel (hoop ik) :) doei, sandy xxx

Susan 3/6/2010 12:04:54 AM

Heej Etto! De fietstocht was echt super.. Wat een mooi land is het ook dat Suriname.. ben zeker van plan om nog eens terug te komen! Ik heb genoten! X Susan van Aerle

Koert 1/9/2010 4:24:19 PM

Paramaribo - Moengo. Op de mountainbike door het Surinaamse oerwoud. Paramaribo, zes uur in de ochtend. De nachtwaker van het hostel kijkt me ongelovig aan en verklaart me voor gek als ik hem vertel dat ik door het oerwoud naar Moengo ga fietsen. Spoedig verschijnt mijn gids Etto op de fiets met in zijn kielzog de fourwheeldrive pickup die ons de eerste twee dagen van de tocht zal vergezellen. De achterbak ligt vol kampeerattributen, etenswaar en flessenwater. Bovenop ligt een kano. Na de brug over het Saramaccakanaal verlaten we de stad en rijden richting Paranam waar een grote aluminiumoxidefabriek staat. Tegenover de fabriek nuttigen we bij een truckstop een bami-kip ontbijt. Kort daarna verlaten we de hoofdweg en fietsen we over laterietwegen naar het plaatsje Carolina aan de Surinamerivier. We passeren daarbij enkele indianendorpjes. Hier is bijna geen verkeer maar desondanks kleuren we langzaam rood van het stof dat achter de passerende auto’s opwolkt. Door gebruik van inferieur lateriet en regen is de oppervlakte van de weg over de volle breedte veranderd in een wasbord met her en der gemene kuilen. Ondanks de geveerde voorvork geeft de fiets de trillingen ongenadig door. Zigzaggend zoeken we kilometers lang het beste spoor. ’s Avonds heb ik ‘kussentjes’ op mijn zitbotjes. De zon brandt en het is vochtig heet. We zweten overdadig. In het begin van de middag bereiken we Carolina aan de Surinamerivier. De brug is nooit meer gerepareerd nadat een zandschip in 2007 een peiler ramde en een deel van het brugdek in de rivier stortte. Terwijl we op het pontje wachten dat ons naar de overkant moet brengen, nemen we een duik in de rivier om het zweet en stof van ons af te spoelen. In het indianendorpje Cassipora koopt Etto een hertendij voor het avondeten. Ik probeer een praatje aan te knopen met een paar kinderen maar ze zijn zo verlegen dat ze allleen maar ja en nee kunnen zeggen. Na Blaka Watra, een verlaten nederzetting aan een kristalheldere kreek, verandert het karakter van het landschap. De wegen zijn smaller en de savanne maakt plaats voor dichte bossage. Vlak voor ons steekt een Aira over; een boshond met een zwartglanzende vacht. Ik zie turkooizen vlinders die ik door hun grootte eerst voor kolibrietjes aanzie. Een aantal Grijze Kapucijnerapen steekt in de kruinen van de bomen de weg over. Enkelen dragen een jong bij zich. Witoor Winterkoninkjes vliegen nieuwsgierig met ons mee en landen voor ons in het mulle zand om bij onze nadering weer op te vliegen en verderop opnieuw te landen. Het lijkt of ze geen pootjes hebben maar gewoon op hun buik landen. Midden in het bos stoppen we bij een bivakplaats waar we tijdens de invallende duisternis een kampement opbouwen. Ik heb niet het lef om me in het donker in de kreek te wassen, al voel ik me nog zo vies. Het bos zit vol geluiden die ik niet kan plaatsen en een confrontatie met een wild varken, een slang of reuzenspin trekt me in het geheel niet aan. Etto zorgt voor een culinair hoogstandje met hert, rijst en paksoi. Een houtvuurtje houdt de muskieten op afstand. Die nacht slaap ik voor het eerst in mijn leven in een hangmat. Na alle inspanning van de eerste fietsdag en ondanks het gekletter van de regen op het tentdak en het voortdurend gesnerp van de sicades (boomwantsen), slaap ik als een roos. Bij het ochtendkrieken wordt de rust wreed verstoord door een groep rode brulapen die minutenlang onophoudelijk en oorverdovend krijst om soortgenoten te waarschuwen hun territorium niet te betreden. Na het ontbijt breken we het kamp op en vervolgen we onze tocht. Het gebied is, nadat de bewoners eind jaren tachtig voor het geweld van de binnenlandse oorlog wegvluchtten, vrijwel onbewoond. De weg verandert geleidelijk in een karrenspoor met diepe kuilen gevuld met ‘tomatensoep’. Hier komen in hoofdzaak nog jagers langs. Van wegonderhoud is geen sprake. Regelmatig versperren omgevallen bomen de doorgang. Waar het ons met de fiets nog lukt over de omgevallen bomen heen te klimmen, moet de bemanning van de pickup enkele keren met de kettingzaag een doorgang maken. Ik moet me zo op de weg concentreren dat ik regelmatig in conflict kom met laaghangende takken en lianen. Verschillende keren blijft de zonneklep van mijn helm achter de takken hangen. Heel gemeen zijn de dorentjes van de ‘Wacht-een-beetjes’ die je shirt bijkans aan flarden trekken terwijl je langskomt. Bij de Mapanekreek stuiten we op een totaal vervallen brug. In het houten brugdek zitten grote gaten. In de lengterichting zijn planken en balken over het brugdek gelegd om het de fourwheeldrives en enkele maffe fietsers mogelijk te maken naar de overkant te komen. Hierna fietsen we door naar de Commewijnerivier waar we al vroeg in de middag aankomen en op de oever richten we een bivak in voor de nacht. De brug werd tijdens de binnenlandse oorlog verwoest. Tussen de mangroves steken alleen de peilers van de landhoofden nog als dikke staken omhoog. We horen toekans en zien Witbuikzwaluwen laag over het water scheren op zoek naar insecten. We nemen een bad in de rivier, ontdoen de fietsen van de modder en maken de ketting en derailleurs vrij van klei en plantenresten. Opvallend is dat, hoewel we vanaf de Atlantische kust gerekend al zo’n 100 km. stroomopwaarts zitten, eb en vloed nog duidelijk merkbaar zijn. Etto koopt bij een stel vissers die in hun korjaal langskomen een piranha van wel 4 kilo. De vis laat zich gebakken uitstekend smaken. Opnieuw slaap ik prinsheerlijk in mijn hangmat en geniet van de sterrenhemel boven me. Vuurvliegjes doorkruisen als UFO’s geluidloos knipperend het heelal. De derde ochtend wordt ik weer gewekt door brulapen. Er hangt een mysterieuze nevel over de rivier. De bemanning van de truck zet ons met onze fiets in de kano om de beurt af bij het 400 meter stroomopwaarts gelegen dorpje Java. Het dorpje wordt bewoond door enkele jagers en vissers. Hoewel we er wel tekenen van bewoning zien, treffen we er niemand aan. Weer fietsen we door dichte bossen. In tegenstelling tot de vorige dagen rijden we nu door heuvelachtig terrein met af en toe een venijnig klimmetje. In de dalen stuiten we steevast op grote plassen water. De wegen zijn in gebruik bij houtkappers. De enorme trucks met opleggers waarop de stammen vervoerd worden laten diepe kuilen achter die zich vullen met water. Meestal lukt het om langs de randen van de plassen te fietsen; soms hebben we geen keuze en moeten we dwars door de kuilen heen. Enkele keren komen we midden in zo’n plas tot stilstand. We zijn kletsnat van het zweet en tot aan onze kruin besmeurd met rode modder. Wanneer we een kreek oversteken lopen we zonder aarzeling het kristalheldere water in en spoelen ons zo goed mogelijk af. Maar het rood van het lateriet is niet uit onze schoenen en kleding te krijgen. Weer enigszins toonbaar komen we in de loop van de middag in Abudakondre aan, een gehucht op een paar kilometer afstand van Moengo. ’s Nachts logeren we in een oude missiepost. De volgende ochtend fietsen we naar Moengo waar Etto ons trakteert op een afscheidsontbijt met nasi en kokostaart toe.

bvyedkkc 10/25/2009 6:54:51 AM

<a href="http://bhbanyrv.com">xrywweqf</a> esderrit http://xgiafbqu.com pxxlucgx srbjinrp [URL=http://ayttuhpj.com]zdpddifo[/URL]

Marloes en Tamara 5/26/2009 12:01:33 AM

Tijdens de Matapica tour, die wij samen met Etto en het gezin Wolfgang hebben mogen maken, hebben we genoten van de omgeving, de verschillende plantages en natuurlijk de schildpadden op het strand!!! Het was een uitstekend verzorgde tour!! Niets kwamen we te kort! En er was naar eigen inbreng voldoende tijd om samen met de schildpadden op het strand door te brengen! Het heerlijke eten en de prachtige momenten zullen ons nog lang bij blijven! Wij zullen mensen aanraden om met jullie samen deze tour te maken!

Ilona 5/17/2009 11:20:45 PM

Hey Adriënne superleuk stukje, sluit ik me helemaal bij aan.. Het was echt een superleuke tocht en had het voor geen goud van de wereld willen missen. Ik heb echt een heel mooi stuk van Suriname gezien. Ik vond het ook erg gezellig met z'n vieren.. Voor iedereen die dit leest de tocht naar Brownsberg is zwaar maar heel erg mooi en de moeite waard!!!!! En Etto is een goede gids die ook dingen verteld en uitlegt tijdens de tocht door de jungle heel veel dingen geleerd. liefs ilona

Add New Message
Name*
E-mail	URL
Message*
Please type the confirmation code you see on the image* Reload image